Ik begon als interviewer van Eredivisievoetballers voor Cambuur TV op Fox Sports toen ik 19 was. Niet de meest voor de hand liggende start. Het is lastig oefenen op profvoetballers met mediatraining. Hen iets laten zeggen over wat ze weten, denken en meemaken, was al een vak apart.

Met dat interviewen ben ik nooit gestopt. Als ik één antwoord krijg, heb ik direct drie nieuwe vragen. Met mijn natuurlijke nieuwsgierigheid kom ik heel ver. En ik ben autodidact genoeg om snel te begrijpen wat je vertelt, ongeacht het onderwerp.

Dat is wat ik nu nog steeds doe. Ik ga bij jouw mensen zitten, stel de vragen die intern allang niet meer gesteld worden, en schrijf op wat eruit komt. Praten over waar ze goed in zijn, wat ze te bieden hebben aan de buitenwereld en waarom ze dat zo graag doen.

De beste verhalen zitten zelden in het eerste antwoord. Ze zitten in de stilte daarna of in de zin die iemand bijna niet uitspreekt. Ik heb geleerd die momenten te herkennen en er iets mee te doen.

Daar merk jij als organisatie het verschil van. Mensen krijgen de ruimte om hun expertise te tonen, staan in het zonnetje en hebben ook iets om thuis te laten lezen. De inhoud klopt, omdat het vanuit je mensen komt.

Een goed verhaal vertelt zichzelf niet. Dat moet je vinden.

Aangenaam.